سیاست از دید مرزبان

چینی در فضا

2005-10-15T13:08:00.000-07:00

چند روز پیش چینی ها دومین سفینه سرنشین دار خود را به آسمان فرستادند و برای بار دوم آتش حسادت آمریکاییان را برانگیختند. بار آولی که چینیها فضانورد به فضا فرستاند کمی بعد از سقوط فاجعه آمیز شاتل کلمبیا بود. آمریکاییان از فقدان امنیت و کارآیی در برنامه های فضایی خود در شوک بودند و به ناگاه می دیدند چند چینی شکستنی دارند فضانورد به فضا می فرستند و برمی گردانند. در حالی که موسسات فضایی روسیه و اروپا به چینیها تبریک گفتند، آمریکاییان اصلا هم به روی مبارک خود نیاوردند. حتی مجله اکونومیست تا آنجا پیش رفت که از کشورهای جهان خواست تا دیگر به چین کمک مالی نکنند تا آنها نتوانند پول خود را «حرام» فضا رفتن بکنند. اندکی بعد هم آقای جرج بوش با یکی از ژستهای دوست داشتنی اش اعلام کرد که آمریکا الا و بالا به کره مریخ فضانور می فرستد

به نظر می رسد آمریکا باز به موقعیت خود در دوران جنگ سرد بازگشته : اجرای پروژه های بسیار پرهزینه برای حفظ آبرو. دانشمندان روسی چندین بار صریحاً اعلام کردند که فرستادن فضانورد به مریخ آن طور که آمریکا می خواهد عملی نیست و هزینه آن سر به فلک می کشد. باید اذعان کرد که الآن تنها برنامه فضایی که قابلیت آن را دارد مرتب فضانورد به فضا بفرستد از آن روسها است . بالاخره آنها یک چیزی می فهمند که این را می گویند. در حالی که سطح رفاه عمومی در آمریکا در پایین ترین سطح است و آواره های توفان کاترینا هنوز از راه گدایی زندگی می کنند، سازمان ناسا اعلام کرد برای رفتن به کره ماه (نه هنوز مریخ) به 100 میلیارد دلار نیاز دارد. تازه این هنوز برآورد اولیه است و مطمیناً تا چند سال آینده چند برابر آن هزینه خواهد شد. یکی از اساتید فیزیک دانشگاه مریلند چندی پیش مقاله ای در نیویورک تایمز نوشت که آمریکا می تواند روباتی به مریخ بفرستد که تا چند سال کار کند و نه خسته شود و نه مریض شود و نه شکایتی داشته باشد. با این وضع چرا باید چندین برابر آن هزینه کرد و انسان به مریخ فرستاد که در بهترین شرایط بتواند یک هفته آنجا دوام بیاورد و شاید هم دیگر زنده برنگردد

در این وضعیت آمریکا شدیداً به چین معترض است که چرا پول خرج برنامه های فضایی خود می کند در حالی که تعداد زیادی فقیر دارد. شاید جرج بوش قبل از زدن این حرف باید از لانه خود دربیاید و گله آدمهای بی خانمان پیتخت کشور خود را ببیند

جمهوری اسلامی آمریکا

2005-09-30T10:19:00.000-07:00

چند سال پیش روزنامه تورنتواستار چاپ کانادا مقاله ای درباره آیت الله جرج بوش و آیت الله اشکرافت (وزیر دادگستری وقت آمریکا) نوشت و بحث می کرد که با درپیش گرفتن سیاستهای مداخله گرانه در زندگی خصوصی مردم و محدود کردن آزادیهای فردی، این دو نفر مانند آخوندهای حاکم در ایران عمل می کنند و بنابراین برازنده است که به اسم آنها عنوان آیت الله افزوده شود

اما بین جرج بوش (و کلا افراد دور و برش) و آخوندها شباهتهای بیشتری وجود دارد. 1 - جرج بوش و اطرافیانش دروغگویان قهاری هستند. بسیار اسان دروغ می گویند و وقتی هم که دروغ بودن حرفشان مشخص می شود در کمال پررویی سرشان را بالا می گیرند و به آنهایی که متهمشان می کنند نهیب می زند و منت هم بر سر ملت می گذارند که همه این کارها را برای منافع ملت می کنند. 2- رابطه آقازاده ها در بین اطرافیان جرج بوش بسیار قوی است. جرج بوش مرتباً برای اطرافیان و نوچه های خود ، که عموماً نه تحصیلاتی دارند و نه تخصصی و نه تجربه ای، کارهای «پرمداخل» درست می کنند و انها را سر پستهای مهم مملکتی قرار می دهد. نمونه آن انتساب یک بیمار روانی به نام جان بولتون به عنوان سفیر آمریکا در سازمان ملل و انتساب مایکل براون به ریاست ستاد حوادث غیرمترقبه آمریکا بود . انتساب مایکل بروان به وضوح باعث پدید آمدن یکی از بزرگترین فجایع انسانی در آمریکای مدرن شد، که البته خود مایکل بروان معتقد است آدم بسیار شایسته و برازنده ای است! 3- تمام تلاش دولت جرج بوش (و لبته پدرش و ریگان) در همراهی و کمک به قشر پولدار آمریکا و کلاً نادیده گرفتن قشر آسیب پذیر و محروم آمریکا است.

حدود سال 2004 یکی از اساتید سیاست و اقتصاد نگران بود که در کشورهای دنیا حکومتها دارند عوض می شوند و به سمت اصولگرایی می روند. جرج بوش با شعار «خدا و مسیحیت» سرکار آمد. در آلمان آنگلا مرکل دید نسبتاً مشابهی با جرج بوش دارد و حزبش اکثریت پارلمان را به دست آورده. کشورهای مسلمان به شکلی دیگر. جالب این است که خود این افراد نه به خدا اعتقاد دارند و نه به پیغمبرش و فقط از بلاهت مردم و باورهای اعتقادیشان برای به فرمان کشیدن آنها استفاده می کنند. بدین ترتیب ثابت می شود عقل انسان با همه پیشرفت تکنولوژی همچنان همان عقل ناقص عصر حجر است و پوشیدن لباس مدرنتر انسان را عاقلتر نمی کند.

این بود کاپیتالیسم؟

2005-09-07T20:21:00.000-07:00

آمریکا همیشه به کاپیتالیست بودن خود افتخار می کرده و این سیستم را پیشروترین سیستم اقتصادی می دانسته است. کار به آنجا رسیده بود که آمریکاییان از سایه کمونیسم هم می ترسیدند . ولی چهره واقعی کاپیتالیسم چیست ؟

رونالد ریگان خود را همواره قهرمان کاپیتالیسم می دانست و تمام تلاش خود را بکار برد تا دنیا و به ویژه آمریکا را به یک موجود صددرصد کاپیتالیست تبدیل کند. این بشر ابله در تحقق رویاهای خیالی خود میلیاردها دلار پول آمریکا را خرج پروژه جنگ ستارگان کرد که در نهایت از حد طرح روی کاغذ بیرون نرفت. اما ظلم او درحق آمریکاییان به اینجا ختم نشد. او معتقد بود دولت نهادی مزاحم و مضر است! بسیار تلاش کرد تا تواناییها و قدرت دولت را از بین ببرد تا پولداران و سرمایه داران با خیال راحت و بدون دغدغه بتوانند به اسم بازار آزاد و کاپیتالسیم پیشرو ملت را چپاول کنند. البته خودش هم با این پولدارها دمخور بود و پورسانت حسابی دریافت می کرد. سیاستهای وی جمعیت کثیری از آمریکاییان ، به ویژه سیاهپوستان را، به ورطه فقر کشانید. مطبوعات آمریکا بسیار گله مند بودند که چرا پس از مرگ ریگان تعداد سیاهپوستانی که برای ادای احترام به وی آمدند از انگشتان دست تجاوز نمی کرد. تعجب ندارد که سرمایه داران نمی فهمند که برای قشر فقیر جامعه بازار آزاد ارزش ندارد ، بلکه حمایت دولت است که برای آنها مفهوم دارد

حال جرج بوش دنباله روی ریگان است و سیاست دولت منفعل (در واقع بی عرضه) را دنبال می کند. اگر کسی در این مورد شک داشت با دیدن نحوه کمک رسانی به توفان زدگان نیواورلیان متوجه می شود که دولت آمریکا تا چه حد عاجز و ناتوان شده که حتی نمی تواند اولیه ترین خدمات را هم به شهروندان خود برساند. در کنار آن مرتب فخر و مباهات می کنند که گردن کلفت هستند و ارتش نیرومند دارند. خوب این هم بخشی از سیستم کاپیتالیستی است که هدف آن دفاع از منافع پولداران از جیب مردم است. این مطلب را حتی در اظهارات بسیاری از آمریکاییان خواندم که از این سیستم کاپیتالیستی ابراز انزجار کرده بودند و کاپیتالیسم را مسول همه این فجایع می دانند

پس کاپیتالیسم هم مثل کمونیسم به درد نخورد! عجب

نهضت ملی شدن صنعت نفت

2005-06-10T14:05:00.000-07:00

آنچه که اکنون در بولیوی شاهد آن هستیم یک نهضت مردمی برای ملی شدن صنعت نفت و گاز آن کشور می باشد. مردم برای دفاع از حق و ثروتهای طبیعی کشور خود به خیابانها ریخته اند و برای کوتاه کردن دست سرمایه اندوزان و آمریکا با نیروهای دولتی درافتاده اند و هراسی هم از خود نشان نمی دهند. نتیجه انقلاب مردم بولیوی ساقط شدن دو دولت بود که در تلاش بودند در عین تلاش برای آرام کردن مردم با اربابان مال اندوز هم کنار بیایند. اکنون رهبران این کشور آمریکای لاتین خطر را با تمام وجود احساس می کنند و سعی دارند با بهانه کردن امکان جنگ داخلی مردم را سرجای خود بنشانند. ولی به نظر می رسد که درهرحال بولیوی هم دنباله رو راه ونزویلا خواهد شد تا نقش مردم را در دفاع و بهرمندی از ثروتهای خدادادی کشورشان بیشتر شود

در حالت کلی در کشورهایی که زمینه رقابت سالم و کنترل صحیح وجود ندارد، صنایع پایه و منابع طبیعی از جمله نفت و گاز و معادن و غیره باید ملی و در انحصار دولت باشد. این روشی بود که شادروان دکتر مصدق به طریق آن دست انگلیسیها و باج خورها را از صنعت نفت ایران کوتاه کرد. اکنون وقتی آقای هاشمی رفسنجانی اشاره به خصوصی سازی معادن و صنعت نفت می کند باید در این باب بسیار تأمل کرد. آیا صنایع دولتی در بازارهای آزاد، بدون تقلب و دسیسه و به قیمت عادلانه تعیین شده در بازار به فروش می رسند؟ آیا همه ملت ایران قادر به شرکت در خرید اقلام حراج شده توسط دولت هستندو یا فقط قشر خاصی (که معلوم هم هست چه کسانی هستند) بازیگر این بازار هستند؟ پاسخ به این سؤالها واضح است و نتیجه آن این می باشد که خصوصی سازی منابع ایران به معنای انحصار هاشمی رفسنجانی و نوچه هایش بر ثروتهای ملی کشور است. هرکه هم که می گوید ایران باید مانند آمریکا همه چیز خود را خصوصی کند یک مسأله مهم را متوجه نشده است : در آمریکا بازار کاملا آزاد است و هر قلم جنسی در یک بازار کاملا رقابتی به دور از مصالحات سیاسی و با قیمت عادلانه به فروش می رسد. حراجیهای دولت آمریکا توسط متخصصین امر و با هدف حداقل کردن تقلب و دسیسه سازی توسط شرکتهای بازیگر انجام می شود و مرتب هم بررسی می شود که آیا روش حراجی منجر به قیمت عادلانه ای شد یا نه. آیا دولت ایران چنین کاری را انجام می دهد و یا یک کارخانه 100 میلیارد تومانی را 10 میلیون تومان به آقازاده ها می فروشد؟ پس هرچه صنایع و تملکات دولت خصوصی نشود به نفع ملت است

پیکان زدایی در اقتصاد ایران

2005-06-06T07:41:00.000-07:00

بالاخره خداوند یاری کرد و در خبرها شنیدیم که خط تولید خودرو پیکان تعطیل شد و دیگر این مایه خجالت صنعت ایران زاد و ولد نخواهد کرد. نکته جالب توجه این است که کیفیت پیکان در طول سالیان به جای بالا رفتن ، مداوم پایین آمد تا جایی که وجود آن حتی مضر تشخیص داده شد

ولی در کنار این شادی کمی جای تأمل هم وجود دارد. دولت ایران غرامت سنگینی به شرکت ایران خودرو پرداخت تا ایران خودرو راضی به این فداکاری شود. به عبارت دیگر مردم ایران کلی نذری به ایران خوردو پرداخت کردند و ایران خودرو را به جان مادرش قسم دادند تا صنعت خودروسازی ایران را از این هم بدتر نکند (درهر حال پول دولت از طریق مالیاتهای پرداختی مردم یا درآمد نفتی حاصل می شود). اکنون باید به خود بیاییم و ببینیم سیاست صحیح تنبیهی برای یک صنعت نیمه دولتی کدام است. یک کار می تواند این باشد که دولت نماینده ایران خودرو را صدا بزند و به او بگوید «فلانی، یک سال مهلت می دهیم تا کیفیت کار را در سطح مطلوب بالا بیاوری. اگر انجام شد، فبها. اگر نه ، دولت موانع ورود خودروهای خارجی را برمی دارد تا ورشکست شوید. حالا انتخاب با خود شما است.» بدین طریق دولت متحمل پرداخت غرامت و هدر دادن پول مردم نمی شد و مسلما هم تهدید در ایران خودرو عمل می کرد : یا کیفیت بالا می رفت و یا در دکان پیکان تخته می شد

من همیشه معتقد بوده ام که نیروی کار ایران، چه متخصص و چه غیرمتخصص، بسیار توانا و پربازده است. مشکل تاریخی ایران همیشه وجود مدیران و رؤسای ابله و ناکارآمد بوده است که تحت هیچ شرایطی قادر به استفاده مفید از این نیرو نیستند. درمورد ایران خودرو شاید این مسأله خود را آشکارتر می سازد. ایران خودرو با داشتن بهترین امکانات تولید در ایران بدترین کیفیت تولید را دارد. همیشه گفته اند «پیاز از سرگنده گردد نی ز دم.» ولی همین قدر هم که از شر وجود پیکان خلاص شدیم کلی پیشرفت است.

عضویت در سازمان تجارت جهانی

2005-05-31T18:09:00.000-07:00

مسأله عضویت ایران در سازمان تجارت جهانی مسأله ای است که به آسانی نمی توان درباره فواید و یا مضرات آن صحبت کرد. تجربه نشان می دهد حتی اقتصاددانان برجسته دنیا هم در پیش بینی عواقب خیلی از سیاستها عاجز هستند و در بهترین حالت حدس خوش اقبالانه ای می زنند

هدف از سازمان تجارت جهانی ایجاد یک بازار سالم و رقابتی بین کشورهای عضو هست تا یک کشور نتواند با وضع تعرفه های غیرقابل قبول مانع وارد شدن کالای مرغوب کشور دیگر به بازارهای خود شود تا مردم را به خرید کالای نامرغوب داخلی وادار سازد. یک حسن وضح این سیاست را می توان در بازار بسته و عمدتا کنترل شده توسط آقازاده ها ملاحظه کرد. وقتی ایران اجازه وضع تعرفه های سنگین با منع ورود کالاها را نداشته باشد، اجناس خارجی راحتتر وارد می شوند. یک نمونه آن صنعت خودروسازی است که شدیدا از طرف دولت مراقبت می شود و توسط تعدادی افراد بی لیاقت و ناکارآمد اداره می گردد. در صورت عضویت ایران در سازمان تجارت جهانی، پای خودروهای خارجی به بازارهای ایران باز می شودو دیگر مردم ناچار به خرید پیکان بنجل داخلی نخواهند بود. در چنین شرایط رقابت، صنایع خودروسازی ایران باید یا بازدهی و کیفیت کار خود را بالا ببرندو یا در دکان را ببندند

ولی در زمینه کشاورزی و دیگر صنایع سبک که شیرازه اساسی یک کشور را تشکیل می دهند هم رقابت به وجود خواهد آمد. برداشته شدن موانع تجارت بین آمریکا و مکزیک منجر به بیکاری بسیاری از کشاورزان هر دو طرف گردید. البته ایران به عنوان کشور در حال توسعه تعدادی مزایای اضافی هم از سازمان تجارت جهانی دریافت خواهد کرد که این مزایا در اختیار کشورهای توسعه یافته نیست

به نظر این جانب از آنجا که عضویت در سازمان تجارت جهانی باعث باز شدن بازارهای ایران و تغییر نحوه تولید در ایران می شود ممکن است به بهبود وضیت تولید و بازدهی صنایع کمک کند

تفاوت دموکراسی با دموکراسی

2005-05-22T06:54:00.000-07:00

آقای دکتر زیبا کلام در جایی در سخنان خود مردم را تشویق به شرکت در انتخابات کرده اند و گفتند که در دموکراسی حتی اگر درصد کمی از مردم در انتخابات شرکت کنند و کاندیدی انتخاب گردد , قابل قبول است. مسأله ای که ایشان به آن توجه ندارند این است که دموکراسی در دو شکل است : دموکراسی پایدار و دموکراسی نوپا

دموکراسی پایدار مانند آمریکا و کشورهای اروپایی و ژاپن و نظیر آن است که حقوق مردم صریحا تشریح شده و مردم خیالشان راحت است که چه رأی بدهند و چه ندهند حقوق آنها برقرار خواهد بود و هیچ خدشه ای به دموکراسی وارد نمی شود. طبیعی است که در این کشورها ملاحظه شود امار درصد رأی دهندگان پایین باشد

در دموکراسیهای نوپا مانند اوکراین و تعدادی از جمهوریهای تازه استقلال یافته شوروی و به نحوی ایران حقوق مردم و موازین دموکراسی یا به روشنی و قاطعیت تعریف نشده است و یا افرادی هستند که درصدد پایمال کردن آنها هستند. در این کشورها ما شاهد حضور بسیار گسترده مردم در پای صندوقهای رأی هستیم، زیرا مردم احساس می کنند که دموکراسی در خطر است و باید از آن دفاع شود. نمونه آن را در اوکراین دیدیم که قسمت اعظم جمعیت در خیابانها ماندند تا جاری شدن دموکراسی را ببینند و اطمینان حاصل کنند که حق خود را گرفته اند. در این کشورها اگر آمار درصد رأی دهندگان زیر 50 یا 60 درصد باشد، عملا آن انتخابات باطل است . نمونه واضح دیگر عراق است که درصد زیادی از مردم به امید دموکراسی حتی خطر جان را پذبرفتند تا به پای صندوقهای رأی بروند. حتی در انتخابات اخیر آمریکا هم درصد رأی دهندگان بیشتر از حد معمول بود زیرا حتی آمریکاییان به نحوی دموکراسی و آزادی خود را در معرض خطر می دیدند

بنابراین شرکت نکردن مردم در انتخابات به معنای جاری شدن دموکراسی نیست بلکه به معنای باطل شدن نتیجه رأی گیری می باشد

2005-05-20T18:27:00.000-07:00